Vrienden van ons staan bij ons in de buurt op de camping. Ze wonen wat verder bij ons vandaan en daardoor zien we ze niet zo vaak. Des te leuker toen ze vertelden dat ze in de buurt op de camping staan en vroegen of we zin hadden om een dagje langs te komen.
We beginnen ons bezoekje natuurlijk met een kopje koffie. Onze vrienden hebben bij de plaatselijke bakker wat lekkers gehaald, dus daar genieten we even van. Kunnen we ondertussen mooi even bijkletsen. Al vrij snel vervelen de twee dochters zich. Ze zijn 6 en 8 jaar oud en vinden dat geklets natuurlijk maar saai. De oudste vraagt of we zin hebben in een potje Kubb. Ik heb dit nog nooit gespeeld maar het lijkt me leuk dit eens te proberen. Kubb speel je in teams waarbij je met houten stokjes een aantal houten blokken moet proberen om te gooien. De teams zijn snel gemaakt. Mijn man speelt met de moeder van het gezin en de jongste dochter, ik speel met vader en de oudste dochter.
Tijdens het spelen vraagt de vader van het gezin hoe ik dat doe met sporten. Vroeger speelden we namelijk dezelfde sport en dat is wat ik eigenlijk het liefste nog steeds zou doen. Ik vertel hem dat ik dat niet meer kan sinds ik ziek ben en dat ik nu sport bij een fysiotherapie praktijk.
De oudste dochter heeft van een afstandje meegeluisterd met ons gesprek en vraagt: ‘Ben jij ook ziek?’ ‘Ja’, zeg ik. En meteen zie ik iets veranderen in haar non-verbale communicatie. Ze lijkt opgelucht dat ik net zo ben als zij, er is herkenning en het lijkt wel of deze overeenkomst meteen een band schept. Ze vertelt me dat ze diabetes heeft en dus ook ziek is. Ze lijkt blij dat ze niet de enige in het gezelschap is die ziek ik. En zo flexibel als kinderen zijn raapt ze de stokjes weer op en zegt ze: ‘Nog een potje?’
Janneke