Een lange tijd heb ik niet kunnen sporten. Door chronische luchtweginfecties en de daar bijkomende vermoeidheid lukte het me niet. Ongeveer 1,5 jaar heb ik bijna niks gedaan. Deze tijd heb ik wel gebruikt om lang en diep na te denken wat voor sport ik weer zou willen doen als het eenmaal weer zou lukken. Hiervoor ging ik 2 keer per week naar de fysiotherapeut. Daar deed ik fitness in een klein groepje met andere mensen die ook ziek zijn of langdurig geblesseerd. In een groepje sporten vind ik leuk, maar het fitnessen vind ik ontzettend saai. Het kostte me dan ook elke keer weer moeite om heen te gaan.
Nu ik door medicatie weer wat fitter word merkte ik dat ik weinig zin had om terug te gaan naar de fitness. Ik wil een sport doen waar ik zowel fit als blij van word. Vroeger speelde ik softbal. Een paar jaar geleden heb ik dit nog geprobeerd, maar helaas lukt dat echt niet meer.
Uiteindelijk is de keus gevallen op tennis. Ik heb me aangemeld voor een les voor echte beginners zoals ik. Het is in een klein groepje van maximaal 8 personen en de lessen zijn bedoeld om te proberen of tennis iets voor je is. Ik heb nu 2 lessen gehad en ik vind het ontzettend leuk! Wat ik ook een voordeel vond is dat het met mensen is die ik niet ken. En ik dus niet meteen hoef te vertellen dat ik ziek ben. Ik wil op deze nieuwe plek graag normaal zijn, even niet ziek en hetzelfde als de anderen. Alleen duurde dit helaas niet lang.
Mijn rituximab infuus moest weer worden ingepland en ik kon de les die 2 dagen daarna was niet meedoen. Ik moest even bedenken hoe ik dit tegen de trainer ging zeggen.
Uiteindelijk besloot ik het zo kort mogelijk te zeggen. Dus zei ik: “Ik krijg komende week een infuus waar ik een paar dagen ziek van ben, dus volgende week ben ik er helaas niet”. Hopende het hiermee af te kunnen doen. Maar de leraar keek geschrokken en vroeg: “niks ergs hoop ik?” O jee nu moest ik toch iets meer zeggen. Snel riep ik: “nee hoor! Ik heb een auto-immuun ziekte en dit infuus moet even mijn immuunsysteem kapot maken zodat ik niet ziek word.” Die uitleg was gelukkig voldoende. Nu kan ik toch nog heel even normaal zijn tijdens de tennisles. Ook al zal er binnenkort wel weer een situatie komen waarin ik iets meer zal moeten uitleggen. Maar tot dan ben ik gewoon een van hen.
Janneke