“Dat advies ga ik niet opvolgen“, zei mijn vrouw toen ze in 1987 terug kwam van het bezoek aan haar eerste neuroloog. Ze had hem verteld dat ze tijdens het hardlopen was gestruikeld, omdat de voorkant van haar linkervoet de grond raakte tijdens de landing. Ze had een klapvoet en kon haar voet niet normaal afwikkelen. Ze had dus geen controle meer over haar linkerbeen. Hij deed een onderzoek met plakkers op haar hoofd en ging daarna achter zijn bureau zitten en begon te schrijven.
De arts was erg bijziend, boog zich diep over zijn papier, terwijl hij hardop zei wat er op zijn papier kwam te staan: “Zij zegt dat ze hardloopt en haar pas niet meer kan afwikkelen met haar linkerbeen, omdat ze een klapvoet heeft. Haar voet blijft hangen tijdens de landing en dan struikelt ze, enzovoort.“ Toen de neuroloog klaar was met schrijven, zei hij dat ze MS had. Ze moest maar een heel rustig leventje gaan leiden. Koffie drinken bij de buren en dat soort eenvoudige dingen. En hardlopen moest ze zeker niet meer doen. Stel je voor zeg, vijf kilometer aan één stuk, nee dat kan echt niet meer. Dat zei hij tegen een atlete die vorig jaar nog een 25-kilometer wedstrijd had gewonnen.
Nou, dat was geen goeie praat, dat wilde Nellie niet horen. Ten eerste wist ze niet wat MS was en ten tweede was ze net twee jaar geleden gestart met haar atletiek carrière. Ze had al zeven wedstrijden gewonnen en was vast van plan om door te gaan. Haar conclusie was dus dat zij het advies van de man niet ging opvolgen.
Terug bij haar huisarts vertelde ze hoe het gesprek was verlopen. Die snapte heel goed dat dit niet goed was gegaan. Ten eerste was het niet verantwoord om zonder nader onderzoek te concluderen dat er sprake was van MS en ten tweede was zijn advies om te stoppen met hardlopen ook een misser van de eerste orde. Hij adviseerde een second opinion.
De volgende neuroloog was een slimme man. Hij onderzocht Nellie niet, hij luisterde naar haar en zei dat hij de stelling dat ze MS had niet zou bevestigen. Hij zei ook dat ze zich nu geen zorgen moest maken, omdat er ook lichte vormen van MS zijn. Tenslotte zei hij dat ze kon blijven lopen.
Bij haar vertrek keek hij naar haar linnen tas waarop het logo van de marathon van Rotterdam stond. Hij dacht dat ze marathons liep en zei dat ze dat niet meer moest doen. Maar, die tas had ze van mij gekregen, omdat ik de marathon van Rotterdam had gelopen.
Kijk, dat was nu wat ze wilde horen. En ze ging door met trainen en wedstrijden winnen. Regelmatig kwam ze bij de neuroloog en af en toe had ze een MS-aanval. Als ze weer eens bij haar neuroloog kwam zei hij dat het goed was dat ze bleef lopen, als ze maar niet over de vermoeidheidsgrens ging. Dus met verstand lekker lopen was volgens hem prima. Een paar keer kreeg ze een prednisolonkuur. Maar steeds ging ze weer door met haar atletiekwedstrijden. Op videobanden is te horen dat haar linkervoet een ander geluid gaf dan haar rechtervoet. Dat kwam, omdat ze haar linkervoet bewust moest tillen om niet te struikelen. Zo ging het 10 jaar door. Toen werden de klachten zo erg dat de diagnose MS definitief werd gesteld.
Nellie bleef dus doorgaan, tot het in 1997 niet meer kon. Ze stopte en bleef nog een paar jaar lichte duurloopjes doen van vijf kilometer, zonder aan wedstrijden deel te nemen. In totaal heeft ze 85 wedstrijden gewonnen en is ze zowel Zeeuws kampioen op de halve marathon als kampioen in de Zeeuwse Crosscompetitie geweest.
In 2012 kreeg ze een ernstige schub, terwijl de neuroloog er steeds van uit ging dat ze in de fase secundair progressief zat. Dat betekent dat ze geen schubs meer zou krijgen. En toch gebeurde het. Haar gezondheid ging langzaam achteruit. Incontinentieklachten, enorme vermoeidheid, slecht slapen, veel pijn alsook depressies waren haar deel. Tot het begin van 2025, toen namen haar klachten dramatisch toe. Alle problemen werden uitvergroot en ze kan inmiddels bijna niet meer lopen zonder ondersteuning.
Wat is nu de les van dit verhaal? Als je niet direct opgeeft, maar doorgaat met sporten, heb je daar in de rest van je ziekteperiode profijt van. Deze stelling is niet wetenschappelijk onderzocht, maar is door diverse artsen onderstreept.
Foto: Nellie tijdens een van haar hardloopwedstrijden. Tekst geschreven door: Pieter van Horssen (partner van Nellie) in januari 2026. Inmiddels kunnen er veranderingen in de gezondheid van Nellie zijn opgetreden.