Life is short, Listen to your heart, Lose your fears, Live your dreams!
Dit stond jarenlang aan de binnenkant van mijn garderobekastje op mijn werk, op een kladje geschreven. Mijn droom…. Ooit eens de Camino lopen van Ell naar Santiago de Compostela in Spanje!
Ik ben Marlène Koolen-Smets, 63 jaar en sinds 2008 gediagnosticeerd met Primair Progressieve MS. Die diagnose kwam als een donderslag bij heldere hemel. Het voelde als een blok aan mijn been. Ik zag mijn leven, zoals ik het me altijd voorstelde, in duigen vallen. Maar dit zijn gedachten en geen feiten gebleken!
Na 2008 ben ik nog meer aan mijn conditie gaan werken. Wandelen, fietsen, tai chi, yoga, crosstrainen, trappenlopen, gezonder eten, rustmomenten nemen gedurende de dag en genieten van alledag. Ik maakte vaker langere wandelingen en regelmatig kwam de Camino ( pelgrimstocht naar Santiago) meer in mijn gedachten. In september 2022 besloot ik om mijn droom waar te gaan maken. Ik ga naar mijn hart luisteren. De voorbereiding start. Samen met mijn man heb ik er vele uren over gepraat, want ook voor hem zou dit een beproeving zijn. Ik had besloten alleen te gaan lopen. Bij het Nederlands Genootschap van Sint Jacob kreeg ik veel informatie. Ik liet me een goede rugzak aanmeten. Verder verzamelde ik spullen zo licht mogelijk en snel drogend. Ik stelde een paklijst op. Het werd steeds spannender…… Ik zou elke dag mijn belevingen op Polarsteps delen aan bekenden.
Vanaf half mei 2023 (ik was toen nog werkende) wilde ik in 2 weken van thuis uit dwars door België/Ardennen tot aan de Franse grens lopen. De eerste weken alleen! Zelf zoeken naar overnachting, eten en de route. Afscheid nemen was lastig en emotioneel. Nu begon het echt! 10/ 11 Kg op mijn rug, stokken mee en gaan!!! Het weer zat fantastisch mee, langzaamaan kreeg ik het gevoel van echt op eigen benen te staan! En mijn benen lieten me niet in de steek. ’s Avonds goed moe, maar na een maaltijd, een douche, de handwas en Polarsteps bijwerken, lag ik op een bedje al luisterend naar heerlijke muziek (o.a. Door de wind van Miss Montreal). Vroeg plat en de volgende dag vroeg op pad. Gemiddeld liep ik 22,5 km per dag. Wat was ik trots toen ik de Franse grens zag!
Half september 2023 stopte ik met mijn werk als fysiotherapeut en startte ik mijn 2e etappe. Vanaf de Franse grens tot in Nevers (midden Frankrijk) in 3 weken. Het voelde al meer vertrouwd. Voetje voor voetje, dichter bij mijn droom. Deze periode was ik erg veel alleen, dwars door dichte bossen en over kale vlakten en heuvels. Een hele dag regen in de champagnestreek was ploeteren door alle modder, de kou en ik dacht een afkorting te lopen door de bossen. Daar werden de paden steeds smaller, de zwijnensporen steeds duidelijker. Ik moest die dag 30 km lopen, om een slaapplek te krijgen. Ik kwam zeer vermoeid aan in een aftands hotel. Een heerlijk bed deed wonderen. Trots op mezelf, dat ik deze dag goed was doorgekomen. Door alle rust om me heen, voelde ik me steeds fitter. Thuis, in mijn normale leven, was ik vaker ziek/niet fit. Mijn lijf functioneert dus beter met minder prikkels en minder tijdsdruk. Alhoewel niet meer praktiserend katholiek, merkte ik op, dat er vaker emotionele momenten waren in een kerk. In Vézelay volgde ik een ochtendgebed in een grote donkere basiliek met “engelengezang “ en daar kreeg ik de zegen om heelhuids aan te komen in Santiago. Dit gaat dan toch door merg en been. Je beseft dan weer wat voor een monstertocht je aan het lopen bent. Hoe fijn is het om je angsten los te laten. Hoe sterk ben je!
Half maart 2024 startte ik de laatste 1700 km. Met de flixbus naar Parijs en met de trein tot in Nevers. Al snel merkte ik, dat mijn nieuwe, ingelopen schoenen toch niet zo fijn liepen. Blaren en veel pijn onder mijn linkervoet. Ik liet mijn oude schoenen opsturen naar de Spaanse grens. Tussendoor 1x een rustdag genomen om een röntgenfoto te laten maken van mijn linkervoet. Gelukkig geen breuk (marsfractuur) en kon ik met ontstekingsremmers en pijnstillers mijn tocht vervolgen. Op een dag zag ik heel in de verte de besneeuwde toppen van de Pyreneeën. Wow, rillingen over mijn hele lijf. Dat ik helemaal daar naar toe kon lopen! Zingen kon me op moeilijke momenten helpen om door te gaan. Tot nu toe heeft de bevolking en medepelgrims mij goed op weg geholpen! Wat een geluk met het weer had ik, toen ik de Pyreneeën over moest. Op de top zag ik het Franse land, wat ik achter me liet en het Spaanse land, waar ik nog 800 km door moest. Vanaf de grens ontmoette ik alle nationaliteiten van de wereld. Het werd dus duidelijk drukker. Ik was niet meer alleen, als ik het niet wilde. Vanaf de Spaanse grens liep ik weer heerlijk met mijn oude schoenen. Dwars door het zeer afwisselende Spaanse land, vaak slapend op grotere slaapzalen met stapelbedden. Regelmatig word ik begroet met BUEN CAMINO. Mijn zintuigen waren goed in gebruik. Horen, zien, voelen en ruiken was een genot om te ervaren! Tijdens deze tocht heb ik beter voor mezelf op leren komen, door ook nee te mogen zeggen. In Santiago op 4 juni, ontmoette ik mijn man weer op het plein voor de kathedraal. Wat heerlijk was het om weer samen te zijn, maar ook wat fantastisch was het: mijn droom is uitgekomen na 113 dagen wandelen.
Indien mogelijk: blijf dromen en eraan werken dat ze uit mogen komen. Vergeet je angsten, het leven kan heel veel bieden! PS: Ik heb ook veel geluk gehad met hoe mijn gezondheidssituatie zich heeft ontwikkeld
Groeten van een ervaringsdeskundige!