Ik kan soms zo jaloers zijn op mensen die zeggen dat ze een gebroken nacht hebben gehad, want ze zijn een keer ergens wakker van geworden. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik voor het laatst een hele nacht heb doorgeslapen!
Ik ben altijd een slechte slaper geweest en viel als kind al moeilijk in slaap. Sinds ik NMO(SD) heb (2009) zijn mijn slaapproblemen alleen maar erger geworden. Het duurt soms uren voordat ik in slaap val en vervolgens word ik elke paar uur wakker. Soms ga ik er even uit en knuffel ik mijn kat. Ik val vaak tegen zessen weer in slaap en wanneer de wekker dan om 7.30uur gaat ben ik echt gesloopt. Ik weet dat sommige medicatie als bijwerking slapeloosheid kunnen veroorzaken, maar toen ik met lichte morfine tegen de zenuwpijn startte dacht ik daarvan wel beter te kunnen slapen. Maar helaas… wel val ik ‘s middags tijdens het luisteren van een luisterboek nog wel eens in slaap. Ik heb daarom vaak geprobeerd ‘s nachts een geleide meditatie of een luisterboek aan te zetten, maar dan lukt het juist niet om in slaap te vallen.
Het vervelende van vermoeidheid overdag is dat ik nog slechter ga zien en daardoor ook vaker glazen water omstoot of tegen deurposten aan loop.
Gelukkig is er toch een voordeel aan al dat getuur in de nacht; ik kom ‘s nachts vaak op de briljantste plannen en ideeën over wat ik allemaal nog wil gaan doen of over onderwerpen voor blogs. Dus zolang ik nog blijf bloggen, komt mijn slapeloosheid dus nog goed van pas.
Davine