skip to Main Content
Lettergrootte: e e Sitemap Inloggen

In 2012 ging het heel slecht met mij. Het gevoel in de rechterhelft van mijn lichaam was verdwenen, waardoor de aansturing van mijn been en arm zeer moeizaam verliep. Mijn mond hing naar beneden, praten ging moeizaam. Ik had een klapvoet en was altijd moe. Ik lag vaak in bed, buitenshuis zat ik in een rolstoel. De neuroloog zag het somber in. Ik had de progressieve variant te pakken. Het zou alleen maar minder worden. Hij adviseerde mij om aan de remmende medicatie te gaan.

Mijn naam is Sandy Krijnen (46 jaar). Sinds 2009 weet ik dat ik MS heb. Ik heb deze diagnose geaccepteerd, maar ik heb mij er nooit bij neergelegd.

Ondanks zijn heftige bericht heb ik het advies van de neuroloog niet opgevolgd. Door mijn leefstijl aan te passen (onder andere voeding en beweging) aan wat mijn lijf nodig heeft, heb ik het voor elkaar gekregen dat een deel van mijn klachten is verdwenen. Het beklimmen van de Mont Ventoux werd mijn doel.

De tocht

Op 21 april 2018 stap ik, samen met Boaz mijn hond, in Friesland op mijn E-bike. Het doel is de top van de Mont Ventoux, maar ook: zoveel mogelijk mensen raken en inspireren en een bedrag van 15.000,- euro op te halen voor onderzoek naar MS.

Het is raar om zomaar weg te fietsen. De komende zeven weken zal ik niet thuis zijn. Er liggen 1600 kilometers voor mij. Wat zal ik allemaal gaan tegenkomen?

De eerste dagen is het mooi weer. Ik geniet van de prachtige omgeving, ik voel mij met de dag sterker worden. Ik ben onafhankelijk, zelfstandig. Ik, mijn hond en MS. Als we Nederland verlaten komen we de eerste klimmetjes tegen. Ik moet wennen aan deze krachtinspanning. Het is fijn dat ik ruim de tijd heb. Ik heb mijn route bepaald, maar niks ligt vast. Ik kan mijn dagritme aanpassen aan dat wat mijn lijf aankan. De ene dag fiets ik 60 kilometer. De andere dag 20. En als het heel goed gaat, red ik de 100 kilometer.

MS is onvoorspelbaar. Dat is tijdens mijn tocht niet anders. Het meeste last heb ik van mijn incontinentie. Meerdere malen op een dag spring ik van mijn fiets om in de berm mijn broek te laten zakken. Het voelt ongemakkelijk, maar ik heb geen keus. Ook slaat de vermoeidheid op onverwachte momenten toe. Ik moet dan goed focussen omdat mijn cognitie het op deze momenten af laat weten.

Iedere dag kom ik dichter bij mijn doel. Het gaat zelfs zo goed dat ik besluit om de Mont Ventoux voorbij te fietsen. Ik volg ‘De Groene weg naar de Middellandse Zee’. Na zes weken lukt het mij de zee te bereiken. Ik blijf twee nachten om dit onwerkelijke gevoel tot mij door te laten dringen. Wat een mijlpaal! Dat dit kan. Op de fiets, met MS!

De Mont Ventoux voorbij

Dan stap ik weer op de fiets voor de laatste etappes. Aan de voet van de Mont Ventoux word ik opgewacht door mijn dochter, man en de organisatie van Klimmen tegen MS. Nat en koud, maar zeer voldaan fiets ik op 7 juni over de finish die zij voor mij hebben opgebouwd.

Twee dagen later beklim ik met mijn team de Mont Ventoux. Ik fiets vanuit Sault naar de top. Ik ben inmiddels zo goed getraind dat ik niet veel moeite heb om op mijn E-bike naar boven te fietsen. Het is een overweldigend gevoel dat ik net als iedereen in het dal start. Ik doe mee!

Na een klim van 26 kilometer bereik ik de top. Dan is het voor mij nog niet klaar. Ik laat mij met de auto terugbrengen naar Chalet Reynaard, zes kilometer onder de top. Samen met mijn team loop ik de laatste zes kilometer, zoals ik vorige jaren ook heb gedaan. Het lopen valt mij zwaar. Evengoed geniet ik van de klim. Van de overwinning op mijzelf.

Na 2.000 kilometer fietsen en 6 kilometer lopen bereik ik de top van de Mont Ventoux. Doel bereikt!

Na de top

Inmiddels ben ik drie maanden verder. Ik heb mijn doelen bereikt en nu wil ik anderen inspireren en helpen. Daartoe heb ik stichting SandyMoveS opgericht. Deze stichting wil zich inzetten voor mensen die ondersteuning nodig hebben bij leefstijlaanpassingen in het kader van gezondheid en herstel. Voor meer informatie kijk op www.sandymoves.nl of mail naar info@sandymoves.nl.

Back To Top
X