Een stukje door mij geschreven 2 jaar na diagnose M.S.

Van 2000 tot 2005 staat mij gezicht op “what’s happening”!??
De diagnose van februari 2005; “meneer Vermeulen het spijt mij om te zeggen maar ik kan u niets anders zeggen dan dat ik vermoed dat u M.S. heeft…”

Verbazing, verwondering vertwijfeling, verwachting, verdriet, verdwaasd, ver van mijn bedshow en vergeten wat er gezegd is, rijden we terug naar huis. Wetend dat we over een paar uur op vakantie gaan naar Noorwegen.

In Noorwegen aangekomen, leuk appartement, mooi uitzicht, een mooi poster aan de muur van de “Paralympics Lillehamer 1994” . Toeval… dacht het niet, dingen zijn zoals ze zijn. Martin heeft dus M.S. en moet daar blijkbaar iets mee! Hulp ik wil hierover, praten, instanties kom bij me, ik wil naar jullie toe, hoe ga ik dit doen. Hoe plaats ik dit in mijn leven???
Vragen, vragen, vragen, verduidelijking op weg, weg duidelijkheid, weg toekomst… omarmt de nieuwe wereld?!

Nee dus, het gaat slechter en slechter, raak veel kwijt; gevoel, toekomst, werk en gewend rollenpatroon. Ik krijg door al die veranderingen stress en dus aanval op aanval… Medicatie begint, kuurtje hier, kuurtje daar. Loop achter mijn eigen gevoel aan.

Tot ik in contact kom met yoga. Leer meer mijn lichaam met M.S. nu ook te voelen. Zo word ik mezelf meer bewust van wat niet kan, maar vooral ook wat wel weer kan!
Het M.S. gevoel biedt ook wat, rust nemen, tijd nemen om te voelen, te mogen voelen veranderd veel in mijzelf.

 

En dit keer meer ten goede, hetgeen M.S. neemt, daarin geeft Yoga mij weer een stukje terug. Kan ik dan weer hardlopen… nee, maar wel genieten van b.v. een scootmobieltochtje door de duinen. Of de rust vinden om op een dag te kunnen en mogen zorgen voor het eten voor mijn vrouw en pubberende kinderen. Liefdevolle hulp kunnen ontvangen! En te simpelweg genieten van het zijn…
Door te leren mijn doelstellingen anders te maken komen de uitdagingen van het leven terug en het plezier ook, dit kan ook met M.S.
En dit niet alleen voor mijzelf maar ook zeker voor mijn directe leefomgeving, vrouw, kinderen, familie en vrienden. Want M.S. verbouwt niet alleen de patiënt maar ook zijn omgeving.

Maar zoals het vaak gaat met een verbouwing, moet het eerst een rotzooitje worden voordat het resultaat toonbaar is.
En wie grijpt er niet eens mis in zijn net nieuw verbouwde huis?
Door goed leren om te gaan met de mogelijkheden die M.S. voor mij biedt wordt mijn leven rijker.

Ik loop graag voorop, M.S. loopt met mij mee, haalt mij ook wel eens in, acceptatie van ingehaald te worden, vasthouden aan mijn eigen tempo maakt mij vrediger met het resultaat: Geluk voor mijzelf en mijn dierbaren!

Martin Vermeulen.

“Het leven gebeurde toen ik een plan ervoor maakte,

nu plan ik zoals ik leef….”

                                                                               Yogahouding de Kaars